Canarégio

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Va a: navigasion, serca
Poxision del sestièr de Canaregio 'ntel séntro stòrego

Canarégio el xé un un sestièr de Venesia. El 12 de disembre 2007, el sestièr el gavéva 13.169 abitanti.

Geografia[canbia | canbia sorxente]

El sestièr de Canarégio el xé el secóndo sestièr de ła sità per estension, daspò Casteło, ma queło abità da più xénte. Canarégio infati el xé squaxi conpletamente tuta ła parte de ła sità sóra del Canal Grando, 'ndando da ła stasion de Santa Lucia (nùmeri bassi), a nord del sestièr de Santa Cróxe al qual el xé cołigà col Ponte dei Scalzi e el Ponte de ła Costitusion, fin a Casteło, col qual el confina a est e a sud squaxi per intèro, col'escluxion de ła parochia de San Cansian chel confina col Canpo San Bórtoło, 'ntel sestièr de San Marco.

Ła via de aqua prinsipal el xé el Canal de Canarégio, chel cołiga el Canal Grando con ła łaguna. El xé el soło canal drénto al séntro stòrego, a parte el Canal Grande, chel xé traversà dai vaporeti.

El Canal de Canarégio el xé traversà da dó pónti:

El canal de Canarégio

Storia[canbia | canbia sorxente]

Se pénsa chel nome el salti fóra dai grandi canèi chei ghe gera có che ła xona no ła gera ancora abitada. Sta ipòtexi ła xé stostegnua anca da un documento del 1410 chel dixe:«Cannaregio impercioché era chanedo et paludo con chanelle».

N'altra ipòtexi, manco da créder, ła dixe che l'orìxene ła xé Canal Regio, riferìo al canal de Canarégio. Per vèro sta qua ła xé na svariada che ła se cata in qualche mapa austrìaca. Anca ła pronunsa co ła e streta ła xé na prova che sta téxi no ła xé bona.

Na tersa ipòtexi el cołiga Canarégio al łatin canaliculus (canal pìcoło)[1], chel pol revardar un ramo del Marzenego chel sfoxa 'nte ła łaguna e chel mandava corénte d'aqua dolsa che 'nte łe ore de basa marea łe pasava adónca fin drénto al canal de Canarégio. Sta ipòtexi ła saria suportada da qualche testimoniansa che ła vien fóra dal XI sècoło che ła ciama el łógo Canaleclo o Canareclo.

Durante el XIX sècoło in sto sestièr qua i ga fato, soto dominasion asbùrgica, el primo cołigamento terestre infrà Venesia e ła teraferma, con ła costrusion de ła stasione de Santa Lucia come pónto de rivo del pónte feroviario intrà Mestre e Venesia. De conseguénsa a sta roba, 'ntel 1858 el xé stà fato el terso pónte sul Canal Grando, el Ponte dei Scalzi, propio tacà a ła stasion.

Canarégio el xé sénpre stà considera un sestier roso e popołar. Łe xone che łe xé revoltàe verso ła łaguna (Bagia del Re, Chiovere, San Girolamo) fin ai anni setanta łe se pensava che fuse piene de xénte condanà per terorismo. Na serie de intervénti de riquałificasion, asieme al'edificasion de nóvi edifisi rexidensiałi su pasade àree industriałe sbandonae, i ga perméso che ła xona deso ła sia perfetamente bona per vìverghe.

Monumenti e céxe[canbia | canbia sorxente]

El gheto de Venesia

Propio in sto sestièr qua se cata el Gheto de Venesia, indove se pol rivar co un sotopòrtego catà ai pie del Ponte de łe Gułie e sul qual se pol ancuo véder i pòłexi in fero de łe porte che 'ntei ténpi antighi i serava el Gheto 'nte ła note.

L'alteria prinsipal del'intrego sestièr el xé el grando percorso stradal chel porta da ła stasion de Santa Lucia a Rialto. Sta caminada qua de, a ocio, 25 minuti ła scoménsa ai pie del Ponte dei Scalzi (lai Canal Grande) e de ła céxa de Santa Maria dei Scalzi e ła finise 'ntel Canpo dei Santi Apòstołi.

Ła tradision ła ciama sta caminada co più nomi: ła denominasion più famóxa ła xé quea de Strada Nova, ma ła xé conosua anca col nome de via Vittorio Emanuele II, o coi nomi de ogni tóco che ło conpone.

Al'estremo nord de Canarégio e de Venesia, infrà el Gheto, ła Céxa de Sant'Alvise e ła céxa de ła Madona de l'Orto se cata lónghe fondaménte riche di łocałi xoveniłi.

Daspò łe céxe xà dite, davèro bełe e inportante ła xé anca ła céxa de Santa Maria dei Miràcołi, catada al'estremo sud del sestièr e primo exénpio de cèxa rinasimental a Venesia, ła Céxa dei Santi Apòstołi e ła céxa dei Gesuiti (Santa Maria Asunta).

Note[canbia | canbia sorxente]

  1. G. B. Pellegrini: Toponomastica italiana - Hoepli, Milano 1990. ISBN 88-203-1835-0.

Cołigamenti da fóra[canbia | canbia sorxente]

Sestièri de Venesia
Canarégio · Casteło · Dorsoduro · Santa Cróxe · San Marco · San Poło
Venezia-Stemma.png