Poveja

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Povegia
Panorama of Poveglia (Venice) as seen from Lido.jpg
Xiografia fìxega
Superfise0.0725
Xiografia Omana
StatoITA
PoxisionŁaguna de Venesia
Fuxo orarioUTC+1
Demografia
Rexidenti0
Poxisionamento
45°22′56″N 12°19′50″E / 45.382222°N 12.330556°E45.382222; 12.330556 (Povegia)Coordinae: 45°22′56″N 12°19′50″E / 45.382222°N 12.330556°E45.382222; 12.330556 (Povegia)



Poveja o Povegia (en venesian) xe na ìzoła de ła łaguna sud postada danànsi a Małamoco lóngo el Canal Orfano, che cołega ła bóca de porto de Małamoco co Venesia. Ła so superficie xe de 7,25 etari, donca xe na ìzoła abastansa granda inte el anbiente łagunar. Conta ùndexe fabricài.

Storia[canbia | canbia el còdaxe]

Ł'ospeàl de Povegia

Ciamada in antighità Popilia probabilmente par ła vegetasion che gaveva (dal latìn populus "pioppoTesto in grasseto") o in rełasion a ła visina via Popilia-Annia, fata costruir dal cònsołe roman Publio Popilio Lenate. Ntełe antighe mape sinquesentesche l'ìzoła par nominada anca ne ła forma Poveggia.

Drìo l'invaxion łongobarda del VI secoło e de ła destrusion de łe sità de l'entrotera (in particołar Padova e Este), xe deventà uno dei sentri de reinsediamento de łe popołasion in scanpàda verso łe còste. Deventada borgo e sede de un casteło, el sentro contribuise eficacemente, intra el 809 e l'810, a ła resistensa de Metamauco. L'antiga cavedàl del ducato de Venesia, asediada dai Franchi. I abitanti de Popilia par l'ativa parte avùa 'nteła difexa de l'invaxion franca riseve na serie de priviłègi, cuałi l'exension da łe tase, dal servisio miłitar e dal vogàr inte łe gałìe.

Inte el 864 se istała łe fameje dei 200 fedełisimi servi de Pietro Tradonico, che in seguito a łe revòlte scaturìe da cołù che ga copà el doxe, qui gaveva otegnùo dal sucesor Orso I Partecipazio ła concesion de tère e vałi, co l'obligo de censimento anuałe e de àto de omagio da reałixàr el secondo dì de Pasqua e el dirito de aver come goernadór un gastàldo ducałe fiancà da 27 consegièri łocàłi.

L'abitato donca xe cresùo prospero, sia economicamente che demograficamente, tanto che al gastàldo de Povegia xe stà acordà in seguito l'ecesional priviłegio de łigar ła propria inbarcasion a ła nave dogal (el Bucintòro) durante ła Festa de ła Sensa.

Ła fin del sentro avien a l'inpensàda inte el 1739, quando minasada dai Xenovéxi durante ła Guèra de Cióxa, ga visto ła popołasion trasferìa in altri sentri de ła łaguna (in particołar Spinalonga), par far posto ai aprestamenti miłitari in difexa de Venesia asediada, in particołar a l'otagono (na batarìa de artiliarìa in grào de controłar el pasagio łagunar da Venesia e Cióxa). Sul finir del ràdego restava poco a l'antigo splendor.

L'ìzoła ga visto quindi ridùxerse tanto ła so superficie a càuxa dei fenomeni anbientałi de eroxion, pasando soto l'autorità del podestà de Małamoco. Inte el 1468 xe stài costruìi magaxeni e cantièri navałi, strasformàndoła in lògo de quaranténa par navi e mercansìe. Inte el XVI secoło s'a provà invano de atirarve l'ordene dei Camaldolesi par fabricarghe un convènto. No più adata al ripopołamento, dopo el trasferiménto inte el 1777 soto el podér del magistrato a ła Sanità, intra el 1793 e el 1814, ghe ga avùo sede un lazareto.

In seguito l'ìzoła xe deventada stasion par ła quaranténa maritima. Xe stàda infine cedùa al Demanio inte el 1968.

Un tenpo su l'ìzoła se łevava na Ceza dedicada a San Vidàl, che custodìva un sełebre croxefiso (adeso conservà 'nteła Ceza de Małamoco) e na toła de Tiziano, ma inte el 1806 xe stà serada e in seguito desfàda. Deso no resta ch'el canpaniel cuspidà, na volta uxà cofà faro e ancùo incorporà in un blòco de grandi edifici łevài quando che l'ìzoła zera uxada par la quaranténa de łe navi.

Povegia par un periòdo xe stàda utiłixada cofà un terén agricoło e da ultimo progresivamente abandonàda. Xe atualmente ogeto de na faxe de ricupero e ridestinasion d'uxo.

Legénda e folclore[canbia | canbia el còdaxe]

Al ricordo de ła fałìa spedision franca xe łigà el nome del canal che xe davanti a l'ìzoła, inte el qual ghe sarìa stà el serciamento e el masàcro del barcołàme nemigo e che par questo, secondo ła łegénda, sarìa stà ciamà Canal de l'Orfano. Naltra legénda nara che inte l'ìzoła ghe sia i spiriti de cołòri che vegniva menài a morir a Povègia durante i ani de ła pèste e chichesìpia se avisina a l'ìzoła de nòte pol sentirghène i lagni e vedar łe aneme in frustón par l'ìzoła.

Voxe łigàe[canbia | canbia el còdaxe]

Note[canbia | canbia el còdaxe]


Bibliografia[canbia | canbia el còdaxe]

  • Diehl, Charles: La Repubblica di Venezia, Newton & Compton editori, Roma 2004, ISBN 88-541-0022-6
  • Romanin, Samuele: Storia documentata di Venezia, tipografia Pietro Naratovich, Venezia 1861.

Altri progeti[canbia | canbia el còdaxe]

Controło de autoritàVIAF (EN245146462550027770415 · GND (DE1100571531 · WorldCat Identities (EN245146462550027770415
Traesto fora da Wikipèdia - L'ençiclopedia łìbara e cołaboradiva in łéngua Vèneta "https://vec.wikipedia.org/w/index.php?title=Poveja&oldid=1027016"