Led Zeppelin

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Jump to navigation Jump to search
Led Zeppelin
Led Zeppelin logo.svg
LedZeppelinChicago75 2.jpg
Paexe de orìxaneRegno Unìo
In atività dal1968 - 1980
Xènaro muxicałeHard Rock
Eticheta discografegaSwan Song
Atlantic
Rhino
Discografia
Albun22
Stùdio9
En vivo4
Racolte9
Sito webhttps://www.ledzeppelin.com/
IMDB: nm0496389 Allocine: 94571 Allmovie: p41298 Metacritic: person/led-zeppelin TV.com: people/led-zeppelin
Facebook place: ledzeppelin Twitter: ledzeppelin Instagram: ledzeppelin Youtube: UCaKZA66vM_TUpetUNohmR0A Souncloud: ledzeppelin Spotify: 36QJpDe2go2KgaRleHCDTp Last fm: Led+Zeppelin Musicbrainz: 678d88b2-87b0-403b-b63d-5da7465aecc3 Songkick: 18833 Discogs: 34278 Allmusic: mn0000139026

I Led Zeppelin xe stài un grupo muxicałe britanego formà inte’l 1968, considerà tra i grandi inovadori del rock e tra i prinçipałi pionieri de l'hard rock.

Grasie a continue inovasion e łaori in studio senpre a fogo, i led Zeppelin xe considerai ła pì granda rock band de ła storia. Łe so conpoxision łe finirà par èsra pasta mare par xeneri muxicałi del futuro, cofà el metal, el glam rock e ‘l futuro blues.

Ła so mùxica, łe cui raìxe afonda in xeneri diversi tra cui blues, rockabilly e folk, ła ga costituìo na formuła conpletamente inedita par l’epoca, finindo co l'influensar in calche modo tuti i grupi rock del so tenpo e del futuro.[1] El grupo, che’l se ga desfà inte’l 1980 drìo ła morte del baterista, xe stà conponesto par l’intièro periodo de ła so atività da Robert Plant (voxe, armonega), Jimmy Page (chitare), John Paul Jones (baso, tastiere) e John Bonham (bateria, percusion). Drìoman ła morte de Bonham, Page e Plant ga proseguìo ła pròpia atività muxicałe come sołisti, insidendo insieme i album No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded e Walking into Clarksdale e ritrovandose ocaxionalmente par exibirse dal vivo nel corso de eventi comemorativi o çełebrativi. I Led Zeppelin xe stai tra i grupi de maxor suceso comerciałe in te ła storia de ła mùxica moderna: dal 1968 ad ancò el grupo ga vendesto pì de 300 miłion de dischi.[2] Inte’l 2007, drìo l’incredibiłe rechiesta de bilieti par ła so exibision a l'The O2 Arena de Łondra (pì de 20 miłion de rechieste in sìrca 24 ore), el grupo xe entrà inte’l Guinness dei primati par ła "maxor rechiesta de bilieti par na ùgnoła exibision dal vivo".[3]

El 12 de xenaro 1995 i Led Zeppelin xe stai introduxesti in te ła Rock and Roll Hall of Fame. In una clasifega stiłada inte’l 2003 da ła rivista Rolling Stone, i Led Zeppelin rexulta al 14º posto tra i 100 mejo artisti de tuti i tenpi:[4] ła istesa Rolling Stone ga avùo modo de definir pì volte i Led Zeppelin come "el grupo più heavy de tuti i tenpi, indiscutibilmente uno dei grupi più duraduro de ła storia del rock" e "el grupo pì inportante dei ani setanta".[1][5] In te ła stesa mexura, ła Rock and Roll Hall of Fame ga afermà che l’influensa che’l grupo ga exerçità in te i ani setanta xe «riłevante come cueła che i Beatles ga avùo inte’l desenio presedente»[6] e l'emitente VH1 ga definìo i Led Zeppelin come «el pì inportante grupo hard rock de ła storia».[7]

Ła discografia del grupo conprende nove album in studio publegai dal 1969 al 1982. A partir dai ani nonanta ga vedesto ła łuxe diverse racolte de brani, editi e inediti, e alcune incixion de spetacołi dal vivo risałenti al periodo de atività. Degna de segnałasion xe anca ła çircołasion de un rispetàbiłe nùmaro de bootleg so’l marcà "non ufisiałe".

Istòria del grupo[canbia | canbia el còdaxe]

The New Yardbirds (1966-1967)[canbia | canbia el còdaxe]

Gli Yardbirds, el primo grupo de Jimmy Page, in concerto inte'l 2006

Dopo un inisio de atività artistega che ło ga faxesto conoser come uno dei mejo session man britaneghi,[8] Jimmy Page se ga unìo inte’l 1966 ai Yardbirds, grupo blues rock del Regno Unìo. In un primo tenpo el ga asumesto el ròło de basista, sostituindo Paul Samwell-Smith, par devegner drìoman el segondo chitarista sołista, darente a Jeff Beck.

Drioman el abandon de Beck in te l'otobre del steso ano, Page ga vołesto proponer al chitarista ła creasion de un novo grupo, formà, oltra che da łori do, da Keith Moon e John Entwistle, respetivamente baterista e basista dei The Who. El grupo, anca non sendo mai stà ufisialmente fondà, el s’à catà inte’l steso ano in sała de rejistrasion par insider el brano Beck's Bolero.Il brano è comparso successivamente nell’album di debutto di Beck, Truth.</ref> A ła rejistrasion ga partesipà anca John Paul Jones, basista e tastierista, el cuało ga dixesto a Page che’l sarìa stà interesà a cołaborar co łu.

Inte’l łujo 1968 i Yardbirds ga sonà el so ùltemo concerto. Nonostante ciò, el grupo se jera xa inpegnà par na tournée in Scandinavia: el baterista Jim McCarty e ‘l cantante Keith Relf ga autorixà donca Page e ‘l basista Chris Dreja ad uxar el nome "Yardbirds" par portar a fenimenti i inpegni. In un primo tenpo Page ga domandà a Terry Reid de deventar el novo cantante dei Yardbirds, ma staltro ga declinà l’oferta, indegando Robert Plant, un cantante de Birmingham. Plant ga açetà el posto, e consejà a so volta el baterista John Bonham, conosesto durante una presedente esperiensa muxicałe.I do gaveva sonà par un curto periodo insenbre inte ła Band of Joy, grupo desfà sensa produxer incixion signifegadive. Inte’l fratenpo Dreja se ga cavà fora dal projeto par poderse dedegar a ła so pasion par ła fotografia, e John Paul Jones, consejà da so mujer, ga contatà Page par proponerse come sostituto. El chitarista, rionosendo łe cuałità de Jones, ło ga açetà a l’interno del grupo.

Vanti de partir par ła tournée i cuatro ga partesipà a l’ùltimo xorno de łe rejistrasion de l’album Three Week Hero de P. J. Proby, ła prima rejistrasion dei futuri Led Zeppelin.[9]

Ła formasion provixoria ła xe partìa par ła tournée in Scandinavia co’l nome de The New Yardbirds: a ła fin dei concerti xe stà deçidesto de canbiar el nome del grupo. So ła so orixene existe arcuante spiegasion. Segondo ła pì acreditada, Keith Moon e John Entwistle ga referìo che un supergrupo conponesto da łori, Jimmy Page e Jeff Beck, sarìa svołà come un Lead Zeppelin (Zeppelin xe un tipo de dirigibiłe).[10] Richard Cole, manager dei Yardbirds, che gaveva asistìo al cołocuio, ga referìo el tuto a Page.

Alcuni mexi drìoman, al momento de sernìr el novo nome in sostitusion de The New Yardbirds par el grupo che gaveva formà, Page ga ripensà al nome "Lead Zeppelin". Drìoman, Page ga dichiarà: Gaveva calcosa a che far co l’epresion popołar "un cativo scherso sałe come un bałonsin de pionbo" (go over like a lead balloon), op. cit., Jimmy Page Inaxonta l'espresion (scuaxi un ossimoro nel riferimento pexante/łexier) xera riferibiłe al nome de un altro conpleso rock, i Iron Butterfly (pavégia de fèro), a l'epoca in auge.[11]

El nome xe stà açetà da tuti, ma Lead xe stà canbià in te l'omòfono Led par evitar anbiguità de pronunsia, dovùe al fato che existe do termeni lead in inglexe, de do etimołoxie e de do soni destinti: oltra a "pionbo" (pronunsia /lɛd/), pol signifegar anca "guida" (pronunsia /li:d/).[12]

Łe prime incixion e’l mediato suceso (1968-1970)[canbia | canbia el còdaxe]

Search ballonicon2.svg Par savèrghene de pì, vardarse łe voxe Led Zeppelin (album), Led Zeppelin II e Led Zeppelin III.


El zeppelin LZ 129 Hindenburg in fiame, raprexentà so ła covertina del primo album del grupo.

The heaviest band of all time (El grupo pì pexante de tute łe epoche), op. cit., Rolling Stone[13] El produtor discografego Peter Grant, che in pasà gaveva xa cołaborà co The Yardbirds, xe riusìo a procurarghe ai Led Zeppelin un contrato co Atlantic Records, del vałor de sìrca 200 miła dołari; na cifra tra łe pì alte de l'epoca tratandose de un grupo muxicałe exordiente.

El 12 de xenaro 1969, suito dopo el so primo, curto tour in te i Stati Unìi d'America, i Led Zeppelin ga publegà el so primo disco, intitołà senplisemente Led Zeppelin e rejistrà ai Olympic Studios de Łondra so’l finir del 1968.L'album xe stà un otimo inisio, e xe riusìo in do mexi a raxonxer ła top 10 de ła clasifega Billboard 200, riçevendo el disco d'oro in te’l łujo del 1969.

I brani, caraterixai da na conbinasion de influense blues, folk e rock unìe a un stiłe heavy, ne ga faxesto una de łe incixion piasè inportanti in te’l sviłupo in ciàve dura del rock, inponendo el grupo so’l marcà internasionałe, soratuto in te i Stati Unìi.

Uno dei ełementi del disco d’exordio che più xe rexultà inovadivi, inte’l łongo periodo, xe stà pròpio el son che Page, forte de ła so łonga esperiensa come turnista de studio, xe riusìo a conferir a łe rejistrasion. L'intension ła xera sostansialmente cueła de tor xo el sound che’l grupo gaveva consołidà in te łe so prime exibision dal vivo. Se ga deçidesto donca de łaorar in modo rapido e mediato par riusir a dar al tuto ła stesa continuità de un live, concentrando łe rejistrasion e reduxendo a l’esensiałe łe soraincixion: in sto modo, l'intièro disco xe stà metesto so nastro e misà in te’l travało de pnea trenta ore.

A cuesto se ga xontà i inediti arifisi tecnisi che Page gaveva in serbo da łongo tenpo : ła so idea de produxer na sòrta de live in studio, infati, ła se baxava esensialmente so na çerta sonorità che jera uxo definir «anbientałe». Ła maxor parte dei produtori, a l'epoca, piasava senplisemente un microfono davanti a ogni anplifegador: Page inveçe ga avùo l’intuision de xontarghene un segondo, a distansa, in prospetiva frontałe co l’anplifegador, e de rejistrar ła media tra i do, riusindo a caturar el feeling de na exibision dal vivo anca in t’una stansa.

Un mucio de ani drìo Robert Plant, in un'intervista al riguardo, recordarà: {{cita|El son che sentivo usir da chełe case, mentre cantavo, xera de gran łonga mejo de calsiase mona d'Inghiltera. El xera cusì sesuałe, oseno, el gaveva cusì tanto poder...insoma, el xera devastante.

Tutavia, Plant ga senpre scorajà ła critica inte'l xudegar el grupo «afine al soło xenere metal», viste łe numaroxe conponenti a ła baxe de ła so mùxica, non ùltema cueła folk e acùstega. Inte'l disco/intervista Profiled, Page ga dichiarà che par insider l'album xe stae nesesarie pena 36 ore e che'l preso del łaor, conprexa ła covertina, xe stò de 1.750 sterline.[14][15]

Componesto on the road durante el tour del primo album, senpre inte’l 1969, xe usìo el segondo disco, Led Zeppelin II, inte’l cuało el grupo sviłupa in maniera esplisita ła muxicałità hard rock.El brano de vertura, Whole Lotta Love, se verxe co un riff de chitara agresivo, seguìo dal suporto del baso e, in una secuensa cresente, da l'intervento de ła voxe e de ła bateria. Ła canson xe stà speso definìa l’enblema del stiłe muxicałe del grupo. Sto album xe stà anca ciamà dai fan “el bonbardier maron a cauxa del cołore che domina ła covertina e de l'imàjine del zeppelin so’l sfondo. Fursi el pì duro de tuti i album del grupo, ga raxonxesto el primo posto de łe clasifeghe, in do mexi, e ghe xe restà par sìrca sete setemane de fiła; restando in te łe clasifeghe statunitensi in te i ani drìo.

Drìoman a l’usida de l’album, el grupo xe partìo par na nova tournée: i so concerti durava anca più de cuàtro ore, e so’l palco el grupo sonava version de łe so canson pì łonghe e piene de inprovixasion respeto a ła so version in studio, xontando speso anca łe riełaborasion de brani de soul music, in partegołar de James Brown, de cui Jones e Bonham xera estimadori.[16]

Par risercar ła justa ispirasion e par i brani del so terso disco, Led Zeppelin III, i do frontmen del grupo se ga conçedesto un periodo de repoxo co łe respetive fameje a Bron-Yr-Aur, remota łocałità tra i monti del Galles, in un cottage imerso inte’l verde in cui no xera disponibiłe gnanca l’ełetricità. Łe serada pasava davanti al fogo a bévar bira e a sonar ła chitara acustega, mentre i roadies vegniva incargai de cuxinar e ocuparse de ła caxa. Cuesta podarìa èsar ła spiegasion de łe carateristeghe acusteghe de racuanti branti de l'album, in partegołar Gallows Pole e Bron-Y-Aur Stomp, in te i cuałi i xe ciaramente individuabiłi echi del folk britanego, svełanti un difarente e novo aspeto de l'abiłità chitaristega de Page.[17]

Łe trase, tutavia, xera stae inçidesta in una viła de canpagna a Headley Grange, proando a tornar a crear l’atmosfera rurałe che gaveva ispirù i brani del disco: par far ciò, xe stà utiłixà un studio de rejistrasion mobiłe. El disco xe stà caraterixà da na notevole versatiłità, intersando brani tipegamente hard (Immigrant Song) a conpoxison acusteghe dal pìo tetro e mistico (Friends), brani blues (come ła çełebre Since I've Been Loving You, rejistrada in prexa direta) o rock (Celebration Day), a canson de vaga ispirasion west-coast e psichedełega (Tangerine).

Anca sto disco, cofà el segondo, ga otegnesto un ełevà riscontro de vendite e nonostante łe aspre critiche moveste da ła stanpa, non ga tardigà a rivar primo in te łe clasifeghe de Stati Unìi e Regno Unìo. Mentre i Led Zeppelin vołeva mostrar co sto album album de aver na sensibiłità e un gusto che andava anca oltra łe "bonbardae a tapeo" tìpeghe del segondo album, ła stanpa ło ga interpretà inveçe cofà un infiachimento. Alcuni comenti xera cusì ofensivi da tocar fiso i conponenti del grupo, i cuałi, troncai i xa martorixai raporti co’i media, xe scominsià suito łe sesion de rejistrasion del cuarto album sensa intraprender alcuna tournée.[16]

El cuarto album e ła madurità (1971-1975)[canbia | canbia el còdaxe]

Search ballonicon2.svg Par savèrghene de pì, vardarse łe voxe Led Zeppelin IV, Houses of the Holy e Physical Graffiti.


A so el fan dei Led Zeppelin pì sfegatà del mondo. Ła so mùxica, el modo in cui i se conportava, l'intièra strutura de management – łori i xe stai el modeło. I Queen sonava senpre Immigrant Song durante łe prove, soło par el splendor del son., op. cit., Brian May, Queen[18]

I Led Zeppelin in un concerto a Chicago inte’l 1975.

El cuarto disco xe stà probabilmente el pì inportante par ła istòria del grupo: el contegneva canson che spasiava fra diversi xeneri e che contribuiva a ła creasion del mito intorno al grupo. In sto album ga insenbrà tute cuełe influense folk-çelteghe che gaveva caraterixà Led Zeppelin III e i ełementi hard rock del bonbardier maron.

Ufisialmente sensa titoło, ła Atlantic Records ga otegnesto che almanco i muxicisti sernise un sìnboło paròmo che łi raprexentase e che’l conparise in covertina: xe stà cusì che Page ga seliesto un sìnboło che recorda vagamente ła scritta ZoSo, Robert Plant una piuma serada in t’un sercio. John Paul Jones un sercio co tre ponte e John Bonham tre serci intersai. Sołitamente l'album vien eroneamente indegà come Led Zeppelin IV, Runes Album o ZoSo. Publegà inte’l novenbre del 1971, l'album no’l gaveva raxonxesto mai ła prima poxison de ła Billboard 200, ma cuesto no ghe ga inpedìo de devegner el disco pì vendùo e conosùo de ła band, e inte’l corso de cuatro deseni el gavarìa raxonxesto łe 37 miłion de unidà vendeste.

L'incixion ła include brani hard rock come Black Dog o dal saor mistego-folk come The Battle of Evermore che rievoca na bataja vichinga, co tanto de guerieri e cavalcae inte łe pradarìe (anca fruto de łe łeture de Plant del periodo) o brani contegnenti na conbinasion de vari xeneri, come Stairway to Heaven, probabilmente ła so canson pì famoxa e oxanada radio hit. Pròpio in staltra vien sintetixai tuti i ełementi muxicałi del grupo, tanto che xe senpre stà considerà dal steso come pròpio ino personałe.

Durante il tour conseguente a sto album, el pì grando par dimension, ga avesto łogo l'únega data itałiana mai programada dei Led Zeppelin. El concerto se ga tegnesto el 5 de łujo 1971 al Velodromo Vigorelli de Miłan durante na tapa de ła manifestasion canora Cantagiro, in cui i Led Zeppelin sonava come ospiti. El concerto, a cauxa de scontri fra el numaroxo publego e łe forse de l’órdene, che gaveva reaxìo sbarando łacrimoxeni in mexo a ła fóła, xe durà puramente vintisìe minuti. I cuatro Led Zeppelin xe stai infati costreti a sbandonar el publego e ła so strumetasion, che però ła xe sta recuperà, e a baricarse drìo łe cuinte.[19]

A metà de febraro 1972 i cuatro ga intraprendesto ła prima tournée in Austrałia. Drìo un mexe de concerti e na tapa in India andove Plant e Page ga rejistrà alcune session co muxicanti łocałi, el grupo xe tornà in patria.

Ad apriłe xe nasesto el segondo fiòło de Plant, Karac. Dopo aver conpletà el sètemo tour del 1972, i Led Zeppelin se ga ritirà da łe sene e i ga inisià ła rejistrasion del so cuinto album. A sto propoxito, inte'l magio, el grupo se ga ritirà a Stargroves, na tenuta de canpagna de propietà de Mick Jagger indove l'era istałà un studio de rejistrasion mobiłe, el Rolling Stones Mobile Studio, che'l xera stà utiłixà in racuante ocaxion da The Who e che drìoman el sarìa stà utiłixà anca da altri artisti come Deep Purple, Status Quo, Bob Marley e Iron Maiden.

El 21 de xugno, el grupo ga scominsià l'otavo tour in te i Stati Unìi, trionfałe par cuanto revarda el suceso de pùblego, stremamente dełudente par ła reasion de ła stanpa. El problema el xera che i Zeppelin jera conosùi escluxivamente a łe franxe adołesensiałe. In partegołar, chel tour xe stà conpletametne ignorà da ła stanpa parchè xe stà svolxesto in concomitansa co cueło dei Rolling Stones che godeva de maxor favor. Inaxonta i Led Zeppelin i gavevas senpre avùo un pesimo raporto co i xornałi: par cuanto che revarda łe testae inglexi, jera "guera verta", mentre cuełe statunitensi łe gaveva scuaxi paura de łori parchè jera conosùe łe so bravae dei primi tour, tanto da portar a pensare al grupo cofà un cuarteto de salvàdeghi fustigadori. Plant el gavarìa dito: Savemo benisimo che semo drìo frar afari mejo de... un mucio de xente che vien glorifegà da ła stanap. Cusì, sensa èsar egocentrici, retenemo che sia rivà el momento che ła xente gapie da conoser de nualtri cose difarenti dal fato che se magemo done e ne butemo via i osi fora da łe fenestre., op. cit., Robert Plant


Robert Plant e Jimmy Page unplugged ad Anburgo, marso 1973

Inte'l marso 1973 xe vegnisto fora cuindi Houses of the Holy che, come el cuarto album, no'l gavarìa dovesto aver titoło; se ga deçideso po' diversamente, ma par una de łe inumerevołi, singołari conxunture che da senpre łe caraterixa ła istòria de ła mùxica el brano omonemo sarìa stà publegà non inte l'album che ne condivideva el nome ma inte'l sucesivo Physical Graffiti. Houses of the Holy xe caraterixà da brani de durada pì estexa, da l'uxo (inedito par el grupo) del sintetixador, e da l'inportante contributo de Jones in te l'utiłixo del mellotron. Canson cuałe The Song Remains the Same, No Quarter e The Rain Song se ga inponesto ben presto cofà clàseghi del rock.

Inte'l steso ano i Led Zeppelin i ga efetuà na nuova tournée in te i Stati Unìi, caraterixada da un stragrando riscontro de pùblego: al Tampa Stadium, in Florida, i ga sonà davanti a 56.800 spetadori, sorpasando el record a chel tenpo detegnesto dai Beatles co'l concerto del 1965 al Shea Stadium. Co'l spetacoło, tegnùo in tre noti, al Madison Square Garden de New York, el tour ga raxonxesto el so "pienon" de xente e ga segnà el tuto exaurìo. Łe exibision xe stae rejistrae co l'intension de recavarghene un film.

Inte'l 1974 i Led Zeppelin i ga fondà na eticheta discografega, ła Swan Song Records, utiłixandoła no soło cofà veicoło par promover i pròpi dischi, ma anca par slansar novi e vèci artisti cuałi Bad Company, The Pretty Things, Maggie Bell, Detective, Dave Edmunds, Midnight Flyer, Sad Café e Wildlife.[20]

Inte'l 1975 xe usìo par l'eticheta Swan Song Records Physical Graffiti, el so primo album dopio.[21] El disco el conprendeva brani rejistrai par i ùltemi tre album, ma non includesti in te i stessi, insenbre a nove incixion. El grupo ga mostrà ancora na volta de poder spasiar so difarenti xeneri muxicałi, come in te ła mełòdega Ten Years Gone, in te l'acùstega Black Country Woman, in te ła strasinante Trampled Under Foot e in te l'orientałexante Kashmir.

El stragrando suceso otegnesto da l'album, che xe rivà in prima poxision in te łe clasifeghe britaneghe e statunitensi, e 'l clamor ga susità al pùblego ga avùo un efeto galvanixante par ła reputasion internasionałe del grupo: nonostante i record de vendita xa reałixai co i presedenti łaori, contestualmente a l'usìda del novo album tuti i presedenti dischi dei Led Zeppelin xera rientrà contenporaneamente in te ła clasifega dei 200 album pì vendùi, fatto mai verifegà prima in te ła istòria del rock.

John Bonham in un concerto inte'l 1975

Drìoman el grupo ga scominisià na nova tournée, caraterixada ancora na volta da un gran suceso de pùblego, partìa dai Stati Unìi e finìa inte'l Regno Unìo, indove el grupo se ga exibìo par sincue volte a l'Earls Court de Łondra, faxendo rejistrar el tuto exaurìo; łe rejistrasion de sti spetacołi sarìa stàa publegàe sìrca 28 anni pì tardi. A sto ponto de ła so carièra, i Led Zeppelin xera considerai el conpleso pì grando del mondo, tanto che i gavarìa merità ła definision, da parte de ła stanpa, de "Biggest Band of the seventies".[22]

Se ła popołarità del grupo so'l palco e in sała de incixion xe aparìa notevołe, artanto xe stà ła so reputasion par i ecesi e par l'ecentriçità fora de ła sena. I Led Zeppelin viaxava co un jet privà ciamà Starship,[23] i ocupava intièri piani dei alberghi e i scominsiava a èsar protagonisti de famoxe sene de disołutesa (destribusion de intière càmare de albergo, aventure sesuałi, uxo smodà de droga e alcool).[24] Un muicio de persone visine al grupo ga descrivesto ste so inprexe in vari łibri, ma tanti de sti raconti xera stai po' smentìi dai stesi interesai.

Inte'l 1976 i Led Zeppelin ga interonpesto ła so atività muxicałe par ocuparse de ła produsion de Fantasy, film concerto ancora ancò inedito.

El 4 de agosto 1975 Robert Plant e so mujer Maureen, in vacansa in te l'ìxoał de Rodi, ga avesto un dramatego insidente d'auto.Co łori ghe jera i do fiòłi de ła cubia e Scarlet, so fiòła de Jimmy Page, che xe restai miracołoxamente iłexi: diversamente xe andà par Robert e Maureen, che ga reportà stra grevi łexion. Maureen, in partegołar, ła xera in fin de vita a cauxa de varie frature craneghe e pubeghe e ła ga dovesto èsar trasportà in Inghiltera co un aereo privà par poder èsar operà d'urxensa. Robert ne xe usìo desixamente malméso, pur non esendo in perìgoło de vita; inxesà da ła tèsta ai pìe e inciodà so na carèga a rodèłe, el se ga visto inponer sìe mexi de diagnoxi vanti de poder riprender a caminar.

Ła conseguensa xe stà ovia: i Led Zeppelin ga dovesto anułar el tour de trenta concerti in te i Stati Unìi e in Sudamerica che i gaveva pianifegà, e cusì par łe sucesive tournée austrałiane e japonexi. L'insidente gavea mandà in fumo ła prospetiva de introiti prinçipeschi, par no parlar del momento de grasia che'l grupo jera drìo vivar.

Ła łonga degensa che se prospetava ga constrinxesto el grupo a n'altra mosa forsà : ła rejistrasion de un novo disco de studio e drìoman ła ripropoxision del projeto sinematografego del 1973, tenporaneamente abandonà, el tuto al fin de inpinìr el periodo de ła so asensa forsoxa da łe sene.

Notasion[canbia | canbia el còdaxe]

  1. 1,0 1,1 (EN) Led Zeppelin - Biography. Rolling Stone. Lingambo vardà el 2 luglio 2011(archivià dal lingambo del prinsipio)
  2. (EN) Led Zeppelin wins Polar Prize. 7 novembre 2005. Lingambo vardà el 3 luglio 2017(archivià dal lingambo del prinsipio)
  3. (EN) Guinness World Records Launches 2009 Edition. Guinness World Records, 17 settembre 2008. Lingambo vardà el 3 luglio 2017(archivià dal lingambo del prinsipio)
  4. (EN) 100 Greatest Artists of All Time. Rolling Stone. Lingambo vardà el 24 maggio 2011(archivià dal lingambo del prinsipio)
  5. Rolling Stone. (EN) The Heaviest Band Of All Time. Lingambo vardà el 3 luglio 2017(archivià dal lingambo del prinsipio)
  6. (EN) Led Zeppelin Biography. Rock and Roll Hall of Fame. Lingambo vardà el 2 luglio 2011(archivià dal lingambo del prinsipio)
  7. (EN) It's Official: Zep Greatest Hard Rock Group Ever. VH1. Lingambo vardà el 24 maggio 2011(archivià dal lingambo del prinsipio)
  8. (EN) Interview with Jimmy Page. Lingambo vardà el 17 maggio 2010(archivià dal lingambo del prinsipio)
  9. Mick Wall, op. cit., p. 52.
  10. Keith Shadwick, op. cit., p. 36.
  11. Stephen Davis, op. cit., p. 44.
  12. (EN) Led Zeppelin biograpy. Jimmypageonline. Lingambo vardà el 17 maggio 2010.
  13. Rolling Stone Cover. Rolling Stone. Lingambo vardà el 17 maggio 2010(archivià dal lingambo del prinsipio)
  14. Stephen Davis, op. cit., p. 64.
  15. Chris Welch, 1994, op. cit., p. 31.
  16. 16,0 16,1 Chris Welch, 1994, op. cit., p. 37.
  17. Dave Lewis, 1994, op. cit., p. 3.
  18. (EN) Brian May. Lingambo vardà el 3 luglio 2017(archivià dal lingambo del prinsipio)
  19. Giulia Nuti. Seventies Recollection – I Led Zeppelin a Milano. 5 luglio 1971. Lingambo vardà el 3 luglio 2017(archivià dal lingambo del prinsipio)
  20. (EN) Led Zeppelin. Lingambo vardà el 10 agosto 2017(archivià dal lingambo del prinsipio)
  21. Stephen Davis, op. cit., p. 190.
  22. Chris Welch, Led Zeppelin: Experience the Biggest Band of the 70s, 2016, op. cit..
  23. (EN) Starship. Lingambo vardà el 17 maggio 2010(archivià dal lingambo del prinsipio)
  24. Chris Welch, 1994, op. cit., p. 49.
Traesto fora da Wikipèdia - L'ençiclopedia łìbara e cołaboradiva in łéngua Vèneta "https://vec.wikipedia.org/w/index.php?title=Led_Zeppelin&oldid=963596"