Cexa de San Geremìa

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Va a: navigasion, serca
Sto articoło el xe scrito in venesian
Cexa de San Geremia
El prospetio de ła céxa de San Geremìa
El prospetio de ła céxa de San Geremìa
Locałità Venesia
Coordinae

45°26′33″N 12°19′31″E / 45.4426, 12.3253

Rełijon Catołega
Tipo Céxa
Diocexi Patriarcà de Venesia
Stiłe architetonego Neoclasico
Inisio costrusion 1753
Conpletamento 1861
Sito web

Coordinate: 45°26′33″N 12°19′31″E / 45.4426, 12.3253

La céxa de San Geremìa se cata a Venesia 'ntel sestièr de Canaregio. Xe un inportante edificio de culto, che custodìse nùmaroxe òpare d'arte e i resti mortaŀi de Santa Łusìa da Siracuxa, a ła quała ghe xe stàda anca dedicàda.

Storia[canbia | canbia sorxente]

La céxa xe stàda costruìa 'ntel XI secoło, par po' eser più volte ricostruìa. Xa 'ntel 1206, ospitava łe spogie mortałi de S. Magno, vescovo de Oderso ed Eraclea, morto 'ntel 670. Qui in efeti el gaveva trovà salvanèła, nel tentatìvo de scanpàr dai Łongobardi.

La prima ricostrusión se deve al doxe Sebastiano Ziani: 'ntel 1292 ghe xe stàda ła so riconsocrasión.

L'edificio xe stà progetà da Carlo Corbellini 'ntel 1753, mentre łe fasàde so'l canpo e so'l Canal de Canarégio xe del 1861, ano in cui xe stài finìi i laóri. El canpanìl de matóni a vista (forse risałente al XII secoło) prexenta do strete bifore romaniche ała baxe. La prima mesa xe stàda çełebràda el 27 avril 1760. Fin al 1615, davanti a l'altèr de ła Beata Vergine del Popolo se inbosołava ła confraternita del Sufràgio dei Morti.

Dal Canal Grando se pol lèxer so' ła paréde de l'abside de ła céxa sta iscrisión:

LUCIA
VERGINE DI SIRACUSA
MARTIRE DI CRISTO
IN QUESTO TEMPIO
RIPOSA
ALL'ITALIA AL MONDO
IMPLORI
LUCE PACE

Descrisión[canbia | canbia sorxente]

A ł'interno de ła céxa

A l'interno de ła céxa se pol rimarcàr de łe paréde un mucio spogie e non de granda noda.

Un mucio beło e pregià xe 'altàr, co'l so presbiterio, nel quało se pol amiràr le statue San Pietro e San Geremia Apostolo datàe 1798 de Pier Antonio Novelli so'l sfóndro l'òpara monocroma a fresco de Agostino Mengozzi Colonna Due Angeli in Atto di Sostenere il Globo.

Pregevołe l'òpara che apare so'l quarto alter, La vergine assiste all'incoronazione di Venezia fatta dal vescovo S. Magno de Palma il Giovane.

Opare scultoree de nòda xe ła Madonna del Rosario de Giovanni Maria Morlaiter e l'Immacolata de Giovanni Marchiori.

El culto de Santa Łusia[canbia | canbia sorxente]

Santa Łusia

Ne ła cèxa de San Geremia xe conservàe łe spogie mortałi de una infra łe pì conosùe e veneràe sante de ła cristianità, santa Łusia, vèrxene e martire siracuxana. El lógo xe meta dei pełegrinagi de fedełi che, da ogni parte del mondo, porta ła so venerasión ała santa.

La capèła dove che trovemo ł'urna che gà drento łe spogie de ła santa xe stàda costruìa co'l materiàl de ła céxa paładiana de Santa Łusia desfàda 'ntel 1861 par dar spasio a ła stasion feroviaria che conserva tutora el nome. Le spogie de ła santa xe conservàe ne ła teca atuałe da ł'11 lugio 1863.

'Ntel 1955 l'ałora Patriarca de Venesia Angelo Roncalli, futuro papa Giovanni XXIII, gaveva fato metér 'na mascàra d'arxento so'l vólto, par protegerlo da ła polvare.

El 7 lugio 1981, alcuni dełinquenti che gà trafugà da ła céxa el corpo de Santa Łusia, co' 'na vera e pròpia asión de rapina a man armàda, domandandoghe 'na refàda par la so restitusión. La rełìchia xe stàda pò ricuperàda da ła pùa pròpio ne ła nòte del 13 disenbre del steso ano, overosìpia 'ntel xorno quando che ricore ła festività in onór de ła Santa, sensa che fuse pagàda alcuna refàda.

Le spogie de Santa Łusia che par vicisitudini storiche se trova da tanti secołi a Venesia, xe reclamàe fortemente da ła popołasión de Siracuxa, sità nadàl de ła santa, parchè torna da nòvo a repoxàr a ł'interno del sepólcro dal quało gera stàe sotràe.

Bibliografia[canbia | canbia sorxente]

Le chiese di Venezia, Marcello Brusegan; Ed. Newton Compton 2008.

Siti da vardàr[canbia | canbia sorxente]


Altri progeti[canbia | canbia sorxente]