Canpo San Piero

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Jump to navigation Jump to search
Canpo San Piero
comun
Munisipio de Canpo San Piero
Munisipio de Canpo San Piero
Dati aministrativi
Stato bandiera Itałia
Rejon Vèneto – stema Vèneto
Provincia Pàdoa – stema Pàdoa
Sìndico Katia Maccarrone (lista sìvica de sentrosanca) dal 26/05/2014
Lengue ufisiałi itałian
Lengue vèneto (var. padoana)
Teritorio
Coordinae 45°34′00″N 11°55′00″E / 45.566667, 11.933333Coordinate: 45°34′00″N 11°55′00″E / 45.566667, 11.933333
Altitudine 24 m s.l.m.
Superfise 21,07 km²
Abitanti 12 211[1] (31/12/2010)
Densità 579,54 ab./km²
Frasion Rustega
Comuni confinanti Borgorico, Loreja, Masansago, Pionbin, San Dordi de łe Àtołe, Santa Giustina, Trebaxéłeghe
Altre informasion
Còd. postałe 35012
Prefiso 049
Fuxo orario UTC+1
Còdexe ISTAT 028019
Còd. catasticałe B563
Targa PD
Cl. sismega 3
Patrono Sant'Antonio de Pàdoa
Locałixasion
Italy location map.svg
Canpo San Piero
Italy relief location map.jpg
Canpo San Piero
Canpo San Piero – Mapa
Sito istitusionałe


Canpo San Piero xé on comun de 12 211 abitanti de ła provincia de Pàdova.

El 20 lujo del 2009 el Presidente de ła Repùblica Giorgio Napolitano el ghe ga conferìo el titoło de sità.

Storia[canbia | canbia el còdexe]

Litografia del panorama de Canpo San Piero de Vincenzo Maria Coronelli, 1690-1710

Fin dai tinpi pì remoti, Canpo San Piero ga avuo na serta importansa quałe cołonia romana posta longo ła via Aurelia; ma el periodo de major valensa xe sta rajunto daspò el Miłe, col dominio dei feudatari che del ga ciapà el nome del logo. 'Ntel 1013 l'imperatore Enrico I el gavea conceso el teritorio al cavałier Tiso che, proclamàtose vasało del patriarca de Aquileja, el ga fato tirar su un casteło e'l ga dà orìxene a ła poténte dinastia de Canpo San Piero.[2]

El sito el ga ciapà col tempo inportansa stratèxica, el xe stà fortifegà e difexo co terapiéni, fosai, òpare de muradura; de tałe compleso - un vèro casteło feudałe - deso resta łe do bełe tore medioevałi de matuni: ła Tore del Rełojo e ła Tore de ła Roca o del Munisipio, oltre a ła Roca stésa, pì volte ristruturà e deso denominada Pałaso Tiso, sede Munisipałe.

I longhi anni de guere e scorerie de exérsiti guelfi e ghibełini i xé finidi 'ntel 1405 co ła cadua de ła signoria Cararese par òpara de ła Serenìsima; el dominio de Venesia ła ga portà a tuto el teritorio bonìfeghe fondiarie e un mejoramento de łe condision de vita de łe popołasion. On ùltimo sachejo Canpo San Piero ło ga avuo 'ntel 1512 par òpara de Masimilian d'Austria e de i cołejadi de ła liga de Cambrai che i gaveva moso guera a ła Repùblica Vèneta. Daspò el borgo el ga perso ła so importansa miłitare e col ténpo casteło e fortifegasion i xe stai smantełai. Xe naseste numaroxe bełe viłe patrisie dei Querini, Gritti, Barbarigo e ła canpagna ła se ga richida de ordenai rùsteghi dai grandi portegai.

Na caraterìstega de ła Canpo San Piero de oncó xe de averghe łe tre parochie divixe infrà łe diòcexi de Pàdova e de Trevixo; ła céxa parochiałe de San Marco ła partien a ła prima méntre San Piéro e ła céxa de Santa Maria Asunta 'nte ła frasion de Rùstega łe xé 'nte ła diòcexi de Trevixo.[3] Xe da menxionare anca la Céxa dei Frati e 'l Santuario de ła Nogara, tuti e do ligai a Sant'Antonio da Padoa.

Evołusion demogràfega[canbia | canbia el còdexe]

Abitanti censii


Note[canbia | canbia el còdexe]

  1. Dato Istat - Popołasion rexidente al 31 de disenbre 2010.
  2. Mauro Varotto. In bicicletta tra Padova e Bassano. Ediciclo Editore, 1998. pag. 85
  3. Pàjina del comun su łe céxe