Małamoco

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Va a: navigasion, serca
Sto articoło el xe scrito in venesian
Małamoco
locałità
Małamoco – Veduta
Dati aministrativi
Stato bandiera Itałia
Rejon Veneto – stema Veneto
Provincia Venesia – stema Venesia
Comun Venesia
Teritorio
Coordinae 45°22′20″N 12°20′15″E / 45.372223, 12.3375Coordinate: 45°22′20″N 12°20′15″E / 45.372223, 12.3375
Altitudine 3 m s.l.m.
Abitanti 1 134 (16-06-2011)
Altre informasion
Còd. postałe 30126
Prefiso 041
Nome abitanti małamochini
Patrono san Marco Vangełista
Dì de festa 25 de avril
Locałixasion
Italy location map.svg
Małamoco
Italy relief location map.jpg
Małamoco


Małamoco xe na picoła locałità del comun de Venesia situada 'nteła parte meridionałe de l'ixoła del Lido, a ła cui muniçipałità apartien e rède de l'antiga Metamaucum. Ła xe sircondà da un streto canal, che ła separa dal resto del Lido, ma co' cui costituisse de fato un tut'uno, 'na restànsa de l'antigo porto che qua se trovava.

Orsùxo l'abitato da el nome a l'atual boca de porto, situà alcuni chiłometri più a sud e nota anca come porto dei Alberoni prinsipal intrada dei mercantiłi direti ałe banchine de Marghera e al Porto de San Łunardo.

Se łeva :

Storia[canbia | canbia sorxente]

L'antiga Metamauco[canbia | canbia sorxente]

Nato come i altri sentri łagunari drìo łe varie invaxion che gà interesà l'Itałia, intra i secołi V e VII, a Metamauco 'ntel 601 ghe gà catà recèto i exułi de Pàdova, desfada dai Łongobardi, deventando un dei prinsipałi sentri deła ''Venetia maritima'' bixantina, porto maritimo e łagunar.

Deventada sede vescovìl dipendente dal Patriarcàdo de Grao, 'ntel 742 vien trasferìa ła sede del Ducato de Venesia, in seguito ai ràdeghi tra Equilo (cui Metamauco gera ałeà) ed Eraclea, preçedente çità ducal.

'Ntei ani 809-810 ła sità gà subìo un estenuante sèdio da parte de 'na armàda franca comandà da Pipino, fiol de Carlo Magno e re d'Itałia. Respénto el menàso franco, ma esendo oramai spacàto ła vulnarabiłità deła poxision, int'el 812 el novo doxe, Angelo Partecipazio, trasferisse definitivamente ła sede del goerno neła più segùra Civitas Rivoalti l'atual Venesia. A Metamauco xe stài ełeti i doxi Teodato Ipato (742-755) Galla Gaulo (755-756) Domenico Monegario (756-764) Maurizio Galbaio (764-784), Giovanni Galbaio (787-804), Obelerio Antenoreo (804-810).

'Ntel 828 a Metamauco riva da Alesandria d'Egito el corpo de San Marco. trafugà da Bon da Małamoco e Rustego da Torseło. L'ano drìo ła sità sarà raxà patòca da l'exercito ducal durante 'na revolta co' cui el deposto Obelerio Antenoreo, rientrà dopo un ventenio de bando a Bixansio e desbarcà proprio a Metamauco, sercava vanamente de roversar el governo de Giovanni Partecipazio.

'Ntel 900 el çentro po'subisse un ataco de 'na armàda de Óngari, respenti poco distante 'rente l'abitato de Albiola.

Oramai inviada verso 'l declin, progresivamente manasàda da łe aque, par rexister ałe quałe l'area gera intaresà da grande atività de rialso del teren, 'ntel 1110 l'antiga Metamauco vien desfà da 'na viołenta maregiada e se desfanta.

Ła nóva Małamoco[canbia | canbia sorxente]

Ła céxa de Santa Maria Sunta

Ła xé stada tirada su de novo come Nova Metamauco, corispondénte propio a ła Małamoco de ancuo, ma, anca se ła mantegniva numeróxi priviłegi in vertù del so pasà de sità dogal, ła xé devegnùa séntro sénpre più perifèrico, governà da un Podestà insieme a ła visina Popilia.

Infrà el 1379 e'l 1381 ła xé stada infin tirada drénto i progeti defensivi de Venesia durante ła Guera de Cióxa.

Dal 1816 al 1883 ła xé stada comun, prima del Regno Lonbardo-Vèneto, poi del Regno d'Itałia, come sede comunal del'ìxoła del Lido (de cui ła gera el borgo più popołoxo). Ła xé stada infin mésa drénto al Comun de Venesia.

'Ntei ùltimi ani i ga scomensà n'inportante recùpero del borgo, sia dal pónto de vista conservativo che dal pónto de vista de ła diféxa dan łe "aque alte". Infati l'intiero abità, in particołar esposto al fenòmeno del'alta marea, el xé stà ixołà da łe aque de ła łaguna, da na sinta soto tera de pałàncołe e'l fluso de marea dei canałi che ło traversa, regołamentà, co òtimi rexultai, da tre pìcołi "miniMose", che i vien tirai su in caxo de necesità, par evitar che l'aqua ła vaga drénto i pónti più basi de łe całe e de łe abitasion tacae.