Céxa del Spirito Santo

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Va a: navigasion, serca
Sto articoło el xe scrito in venesian
Cexa del Spirito Santo
Ła fasada verso el canal de ła Zueca
Ła fasada verso el canal de ła Zueca
Locałità Venèsia
Coordinae

45°25′43″N 12°19′54″E / 45.4285, 12.3317

Rełijon Catołega
Diocexi Patriarcà de Venesia
Stiłe architetonego rinasimentałe
Inisio costrusion 1506

Coordinate: 45°25′43″N 12°19′54″E / 45.4285, 12.3317

Ła céxa del Spirito Santo xe un edifio lerigióxo de ła sità de Venesia

Storia[canbia | canbia el còdexe]

So l'area de ła céxa che se cata ancùo 'ntel 1483 xe stà fondà el monastièr de łe mùneghe agostiniane del Spirito Santo, co' zontàda 'na céxa interna che no xe danansi el canal de ła Zueca.

Insìn dal prinsìpio el monistièr s'a desferensià par scandałi łigà a ła condóta de łe mùneghe, documentài sia da ati de plàsido che da Giuseppe Tassini in Curiosità Veneziane.

Nei primi deceni del 1500, co' ła Fondamenta de łe Zàtare vien sistemà so'l Canal de ła Zueca, anca el monestièr vien ristruturà par intièro: ła vècia céxa xe stàda butadà xo par lasarghe spasio al giostro e 'ntel 1506 se gà tacà a costruìr l'atuàl edificio, co' ła fasàda referìa so'l canàl. Nel steso momento, in banda de ła céxa e separàda da staltra da ła całe del Monastero, xe stà fabricà anca l'edificio de ła Scòła del Spirito Santo, senpre co' fasàda so'l canàl.

Ła céxa ancùo xe sucursàl de ła Céxa dei Gexuati, fasendoghe parte de ła so parochia. Rare volte ła vien uxà par cerimonie cofà par exenpio comemorasion pa'i defunti o spoxałisi so richiesta deła famegia.

Descrision[canbia | canbia el còdexe]

Ła fasàda prexenta 'na strutura co' poca proporsion. El portàl e łe do fenestre laterane a tìnpano logàe al pian teren mostra un progeto inisiàl a l'aparénsa de anpio respiro, mentre el secondo ordene de fenestroni e ła strutura del coverto gà proporsion decixamente ridote e rexulta asàe manco curàe ne łe rifiniture, ofrìndo cussì l'inpresion de un progeto reałixà in do tenpi o finìo in presa o co' gran antìçipo rispèto a come che xe stà previsto.

Ła strutura che trova drento, che xe un mucio spogia, xe a navàda ùgnoła e i altari, che risałe al XVII secoło, xe tacài ałe paréde. L'altèr maxor xe decorà so'i lai e da 'na cùbia de cołone che segue el schema tìpego del baroco. L'architetura vien conpletà da alcuni dipinti barochi.

Ła parte a l'interno de ła fasàda xe ocupàda squaxi par intièro dal monumento funeràl de ła famegia Paruta, del qual un esponente, un serto Paolo, storego de profesion, xe sepełìo drento ła céxa.

Bibliografia[canbia | canbia el còdexe]

  • Umberto Franzoi, Dina Di Stefano, Le chiese di Venezia, Alfieri editore, Venezia, 1976

Altri progeti[canbia | canbia el còdexe]