Céxa de Santa Maria de Nazareth

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.


Infobox de Strutura
Céxa de Santa Maria de Nazareth
Santa Maria degli Scalzi (Venice).jpg
EtimołoziaMaria e Ordine dei Carmelitani Scalzi (it) Traduzi Cànbia el vałor in Wikidata
TipoCéxa Cànbia el vałor in Wikidata
ArchitetoBaldassare Longhena
Durada costrusion1672 Cànbia el vałor in Wikidata
DedicàMaria Cànbia el vałor in Wikidata
Pozision

45°26′28.61″N 12°19′19.96″E / 45.44128°N 12.32221°E45.44128; 12.32221Coordinae: 45°26′28.61″N 12°19′19.96″E / 45.44128°N 12.32221°E45.44128; 12.32221

StatoItàlia
RejonVèneto
Sità metropułitaneSità metropułitana de Venèsia
ComuniVenesia Cànbia el vałor in Wikidata
Stiłearchitettura barocca italiana (it) Traduzi Cànbia el vałor in Wikidata
MateriałeQuareło Cànbia el vałor in Wikidata
DiòcezePatriarcato de Venesia Cànbia el vałor in Wikidata
RełijonCatołega


La Céxa de Santa Maria de Nazareth, ciamàda anca Céxa dei Scalsi, xe un edificio lerigioxo de ła sità de Venesia costruìo inte i primi ani del XVIII° secoło. Opara de Baldassare Longhena xe situàda inte el sestièr de Canaregio visin a ła Stassion feroviaria de Santa Łusia.

Storia e descrision[canbia | canbia el còdaxe]

L'orìxene de sta Ceza xe dovùa al fato che ne ła sità łagunàr se gaveva istałà i Carmełitani scalsi.

Baldassare Longhena ła gaveva costruìa a na soła navada co do capełe laterane, ognuna de staltre fiancàda a so volta da do capèłe minori. Dopo l'arco trionfałe l'aula intra inte el presbiterio, rialsà e co na cuboła. Inte l'abside, ghe xe el coro dei frari.

Conscaràda inte el 1705, ła ga subìo un inportante restauro infra el 1853 e el 1862 reałixà dal governo strìaco. L'11 febraro 1723 ne ła Ceza xe stà tumuła Ferdinando II Gonzaga, che zera stà quinto e ultimo prìnsipe de Castiglione.

Ancùo xe monumento nasionałe. Al so interno se trova marmari cołorài e squarsoxi corinsi che ofre a chi che li vixita na sensasion de opułensa e de maravegia al tenpo steso.

Fasada[canbia | canbia el còdaxe]

Santa Maria di Nazareth Venice, night view 2012.jpg

La fasàda, finansiàda dal nobiłe Gerolamo Cavazza, xe costruìa da Giuseppe Sardi, infra el 1672 e el 1680. El stìl xe un tardo baroco venesian, spartìo in do ordeni e scandìo da cołone binàe. Le quatro statue del primo ordene, la Madonna col bambino logàda sol fastigio, e Santa Caterina da Siena ne ła nicia a sànca de ła Madona xe de Bernardo Falconi. La nicia a drita zera ocupàda da na statua de San Tommaso d'Aquino del steso Falconi.

Interno[canbia | canbia el còdaxe]

l'interno
Santa Teresa - Heinrich Meyring

A l'interno de ła prima capèła de drèta l'altàr porta l'ełegante statua de San Giovanni della Croce (San Zuane de ła Croxe), atribuìa al Falconi cussì cofà quełe de posta inte el presbiterio in banda a l'altàr maxor, co l'altra so statua de Santa Teresa d'Avila. Ne ła tersa capèła a sànca, ghe xe ła so statua de San Bastian del 1669. Inte el pałioto xe sui anca tre basoriłievi de bronxo dorà co epixodi de ła vita de San Sebastian.

L'òpara Trasporto della casa di Loreto, un afresco de Giambattista Tiepolo del 1743, xe stàda desfàda co ghe zera stà el bonbardamento da parte dei austrìaci el 24 otobre 1915.

Xe stà inte el tentativo de giustar sto disèsto, che inte el periòdo 1929-1933, Ettore Tito ga depento par la Ceza do òpare: na teła de 100 metri quadrài, e un afresco de 400 metri quadrài.

I resti del Trasporto della casa di Loreto e altri tochetini superstiti del sofito xe ancùo conservài a łe Gałarìe de l'Academia.

Senpre del Tiepolo ghe xe el quadro Apoteosi di Santa Teresa ne ła capèła dedicàda a ła santa.

L'altèr xe òpara de intrà Giuseppe Pozzo. El presbiterio xe sorastà da un baldachìn sorèto da cołone ritorte. El fastoxo tabernàcoło de ła tòła, vede ła statua de ła Madonna co putto e profeti, che rivava da l'ìxoła de Santa Maria de Nazareth, drìo ciamà Lazareto.

Statue de ła Fede, Speranza e Carità ne ła Capèła de San Giovanni della Croce de Tommaso Rues.

Sui scomìnsi del '900 xe stà reałixà l'organo dai Fradèłi Pugina de Padova.

4445 - Venezia - Gli Scalzi - Foto Giovanni Dall'Orto, 25-Jul-2008.jpg

Curioxità[canbia | canbia el còdaxe]

Xe stài qui tumułài do doxi; ne ła capèła de Santa Terexa, Carlo Ruzzini, morto inte el 1735; ne ła capèła de ła Sacra Famiglia, Lodovico Manin, l'ultimo doxe de ła Republica de Venesia, morto inte el 1802.

Opare d'arte[canbia | canbia el còdaxe]

Bibliografia[canbia | canbia el còdaxe]

  • Marcello Brusegan, Le chiese di Venezia, Ed. Newton Compton 2008
  • Laura Facchin, Bernardo Falconi (notisie dal 1651 al 1696), in G. Mollisi (a cura di).

Svizzeri a Venezia nella storia nell'arte nella cultura nell'economia della metà del Quattrocento ad oggi. Arte&Storia, a. 8, n. 40, Editrice Ticino Management S.A. Lugano, settembre-ottobre 2008, 206-215.

Altri progeti[canbia | canbia el còdaxe]

Controło de autoritàVIAF (EN142080108 · LCCN (ENn99036616 · GND (DE4542456-1 · WorldCat Identities (ENn99-036616
Traesto fora da Wikipèdia - L'ençiclopedia łìbara e cołaboradiva in łéngua Vèneta "https://vec.wikipedia.org/w/index.php?title=Céxa_de_Santa_Maria_de_Nazareth&oldid=1025453"