Céxa de San Nicolò de la Latuga

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Jump to navigation Jump to search
Sto articoło el xe scrito in venesian
Cexa de San Nicolò de la Latuga
Locałità Venèsia
Rełijon Catòƚica
Demołision 1830 sirca

La céxa de San Nicolò de ła Latùga xera 'na céxa catołega de ła sità de Venesia, situàda in tel sestièr de San Poło, darénte ła xona dei Frari e de ła Céxa de San Roco.

La céxa xe stà butà xó.

Storia[canbia | canbia el còdexe]

La céxa dedicà a san Nicoła de Bari del sesstièr de San Poło, patròno dei naveganti, gera nóma che uno dei numaroxi dedicà al santo barexe a Venesia; inserìa nel compleso del monastièr del quałe ancora resta trasa ancùo in Càłe drio l'Archivio, la céxa gera anesa a ła strutura de l' atuàl Archivio de Stato (ex monastièr dei Frari).

San Nicolò gera stà fondà par vołontà del procuradór de Venesia Nicolò Lion, in tel 1332, come voto: xe a partìr da questo che deriva el nome de ła latùga, in quanto se reporta che el nobiłe xe stà varìo da 'na forte małatia tołendo de ła latùga che provegniva dal visin monastièr dei Frari.

Ła céxa xe stàda fidàda ai francescani, dei quałi gera stà costituìo un convento; nel Sinquesento San Nicolò de ła Latùga, céxa minór par dimensión e prestigio , ciapa remàrco co' opere de Tiziano e Paolo Veronese: del primo xe ła Madonna col Bambino e Santi (dita Madonna dei Frari), ancùo conservàda in te ła Sała X de ła Gałarìa dei Muxei Vaticani; del segóndo xe ben undéxe tèłe, tre de łe quałe xe a łe Gałarìe de l'Academia a Venesia e una a ła Pinacoteca de Brera de Miłan.

A far créser el forniménto artistego de San Nicolò xe stà ciamà anca Palma el Xóvenee e altri grandi artisti del Sinquesento venesian (Jacopo Tintoretto gà łasà 'na Discesa agli Inferi di Gesù, ancùo conservàda a Quero).

L'umanista Urbano Bolzanio, in tel medèmo sècoło, xe stà un mucio łigà a San Nicolò e al so convento, dove g'ha avùo lógo parte de ła so formasión, indóve l'a visùo e dove ghe xe stà dà sepoltùra.

In tel 1806, cauxa łe represión de Napolión, el conpleso xe stà desvodà dai lerigióxi che ne anemava ła vita cascando cussì in sbandón, soratuto dopo che ła céxa xe stà despogià de łe so richése artisteghe e desfàda intórno al 1830.

Ancùo soravive el toponemo, come in tel caxo de altre céxe desfàe (come la Céxa de Sant'Agostin o quela de San Stin), nel nome de ła càłe dove che ła gera situàda: Càłe San Nicoleto. Al posto de ła céxa xe stà verta in te l'Otosento 'na fuxìna e ancùo el teritorio xe fabricà da rexidense pòpołari.

El convento soravisùo, drìo molteplici muànse de destinasión de uxo, a partìr dal Novesento xe stà parsialmente reportà a l'insiàl uxo de convento francescàn.

Bibliografia[canbia | canbia el còdexe]

  • Venezia. Touring club italiano, Touring Editore, 1985.

Vóxe łigàe[canbia | canbia el còdexe]