Salta al contegnùo

Ceza de San Marcuoła

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Cheło che te ghè schcià el rimanda a sta voxe, parché el xe on so sinònemo o el vien esplegà cuà drento. rimandamento da Céxa de San Marcuoła


Eror Lua: callParserFunction: function " [[Categoria" was not found.
Infobox de InfrastruturaCèxa de San Marcuoła
Someja
EpònemoErmagora di Aquileia (it) Traduzi Cànbia el vałor in Wikidata
Dati
SorteCeza Cànbia el vałor in Wikidata
ArchitetoAntonio Gaspari, Giorgio Massari
CostrusionEror Lua: callParserFunction: function " [[Categoria" was not found.
Dedicà aErmagora e Fortunà Cànbia el vałor in Wikidata
Caraterìsteghe
Stiłe architetònegoarchitettura barocca italiana (it) Traduzi Cànbia el vałor in Wikidata
Materiałecuareło Cànbia el vałor in Wikidata
Pozision
 Venesia
PozisionCanarejo Cànbia el vałor in Wikidata

Map

45°26′34.4″N 12°19′43.2″E / 45.442889°N 12.328667°E45.442889; 12.328667Coordinae: 45°26′34.4″N 12°19′43.2″E / 45.442889°N 12.328667°E45.442889; 12.328667

Atività
DiòsezePatriarcàdo de Venesia Cànbia el vałor in Wikidata
RełijonCatołega



















































La cieza de San Marcuoła o Cieza dei santi Ermagora e Fortunato el ze un edificio rełigiozo de Venesia situà inte'l sestièr de Canaregio e afasà so'l Canal Grando, propio davanti a'l Fontego dei Turchi.

El nome Marcuoła el deriva da ła pronunsia łocałe de'l nome de uno dei do santi titołari, Ermagora, patriarca de Acuiłeia.

Storia[canbia | canbia el còdaxe]

La fasada de ła cieza de San Marcuoła, situà inte el sestièr de Canaregio e vista da'l Canal Grando.

La tradision ła vol che eła ła sia stada fazesta sù ła prima volta sora l'izoła denomenada Lemeneo un mucio de ani prima, adiritura infrà el IX sècoło e el X sècoło, e che po ła sia stada destruzesta da un insendio sevità a un teremoto. Cuà A ghe gavarìa trovà receto na picoła comunidà scanpada via a l'invazion łongobarda.

A ze stà po' inte'l XII sècoło che ze stada costruìa ła cieza atuałe, grasie a łe luminarie de łe famegie Memmo, propietaria de l'Izoła de San Zorzi Mazor, e Lupanizza.

Ła cieza orizenałe, de ła cuała no A se ga arcuante notisie, ła gera pozisionada in aso łonzitudinal e paraleło a'l Canal Grando e ła gaveva davanti un canpo. A se retien che insin a l'XI sècoło ła fuse zestìa da sore, che drioman łe se ga trasferìo so na caza visin a'l Canpo San Trovazo, creando łà el convento de łe Eremitane.

Inte'l 1663 A se notava soło che modifeghe picenine de ła strutura; l'è stà in chełi ani che Antonio Gaspari el ga prezentà i só prozeti par la restruturasion. Tałi prozeti i zera restài so carta fin a'l 1730, ano de ła morte de'l Gaspari, inte'l cuało i zera stai afidài a Giorgio Massari. El Massari el ze stà bon de termenar ła parte drento dezà inte'l 1736, ma mìa ła fasàda de ła cieza, che ła ze restada oncora a'l dì de ancùo inconpìa.

Inte'l 1779 el patriarca e gardenal Federico Maria Giovanelli el ła ga consacrada par l'ùltema volta.

Descrision[canbia | canbia el còdaxe]

Interno de ła cieza de San Marcuoła.

Ła prima strutura ła rentrava inte i canoni de'l stiłe romànego e ła gaveva tri navade co coerto a capriade descoverte. El canpaniłe l'è stà costruìo darénte a l'abside.

Daspò ła restruturasion ad òpara de l'architeto Giorgio Massari, ła cieza ła se prezenta deso co na navada ùnega a pianta cuadra, coverta da na volta "a bote". Durando ła restruturasion de ła cieza, A ze stà zontà anca un còspedo otagonal.

El presbiterio el ze stà recavà da un abside semisircołàr, che'l ze ła concluzion de ła beła capeła mazor retangołar, sorastada da na cùboła ovałe tenjùa sù da cuatro cołone.

A resałe invese a'l 1735 ła capeła de'l Cristo, che ła se cata davanti a'l prezbiterio.

Ła porta de intràda ła ze ponesta, in modo singołàr, so ła banda sanca de ła cieza; cuesto parché, drìo serti dezenji consarvài a'l Muzeo Correr, el Massari el vołeva recrear el médemo efeto de ła Ceza dei Gezuati (Santa Maria del Rosario), che ła se afasa so'l Canal de ła Zueca.

Ła Cieza ła ofre na vasta cołesion de statue de'l scultor Gaetano Susali, ma ła só òpara prinsipàl ła ze l'Ultima Cena de Jacopo Tintoretto.

Bibliografia[canbia | canbia el còdaxe]

  • Marcello Brusegan, Le chiese di Venezia, Ed. Newton Compton 2008.
  • Antonio Masasri, Giorgio Massari architetto veneziano del Settecento, Vicenza, Neri Pozza 1971, pp. 51–54
  • Guide d'Italia (serie Guide Rosse), Venezia, Touring Club Italiano, pp. 473–474, ISBN 978-88-365-4347-2.

Altri progeti[canbia | canbia el còdaxe]



Controło de autoritàVIAF (EN248790797 · GND (DE7706697-2 · WorldCat Identities (EN248790797
Traesto fora da Wikipèdia - L'ençiclopedia łìbara e cołaboradiva in łéngua Vèneta "https://vec.wikipedia.org/w/index.php?title=Ceza_de_San_Marcuoła&oldid=1172120"