Ponte de l'Academia

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Va a: navigasion, serca
Sto articoło el xe scrito in venesian
Ponte de l'Academia
Ponte dell`Academia (20050526-032).jpg
Sità Venesia
Coordinae

45°25′54″N 12°19′44″E / 45.431644, 12.328972

Tipołoxia Ponte ad arco
Materiałe Legno e asal
Luse masima 48 m
Projetista Eugenio Miozzi
Costrusion 10 disenbre 1932-15 xenaro 1933
 

Coordinate: 45°25′54″N 12°19′44″E / 45.431644, 12.328972

El ponte de l'Academia xe el più meridional dei quatro ponti de Venesia che atraversa el Canal Grando. El cołega San Vidal a l'ex Céxa de Santa Maria de ła Carità.

Storia[canbia | canbia sorxente]

Nei disdòto ani de l'ultima dominasion strìaca (1848-1866) xe stàda conpìa ła più inportante inovasion urbanistega de Venesia. El Ponte de Rialto gera stà par tresento ani l'unico ponto de atraversamento pedonal sul Canal Grando proprio in quei ani s'a sentìo l'exigensa de do ulteriori atraversamenti, uno in corispodensa de ła nova stassion feroviaria, l'altro verso sud, al cao oposto del canal.

'Ntel 1838 l'architeto Giuseppe Salvadori vansa varie proposte, una de łe quałe prevedeva un tunnel soto el canal, al fin de no crear problemi al pasagio de le inbarcasion che gaveva un albaro. Dopo 'na interusión dovùa ai mòti insuresionałi del 1848 contro el governo strìaco, 'ntel 1852 l'inxegner austriaco Alfred Neville, che gaveva xa direto ła costrusion de 37 pónti sospexi in fero in Eoropa, gà proponesto un pónte de 'na soła travada orixontal de 50 cm de łuxe.

Sto pónte ciamà Ponte de ła Carità, xe stà subito reałixà e 'verto al publico, a pedàgio el 20 novenbre 1854. El nome rivava dal visin conpleso de ła Carità che conprende Convènto. Cèxa de Santa Maria de ła Carità e Scola Granda de ła Carità. Questi edifici, desconsagrài e in dixuxo, po' xe deventài sede de l'Academia de łe bełe arti de Venesia e atualmente i ospita łe Gałarìe de l'Academia.

El steso Nerville ga reałixà 'na simiłe strutura davanti ała stasion feroviaria. Ste struture no xe stàe ben acete dai venesiani, parchè el stiłe marcatamente "industriałe" gera un fià fora dal contesto de ł'architetura sitadina: ła so altésa de sołi 4 metri creava inaxonta dificoltà al pasagio de łe inbarcasion. In ogni caxo, el trafego pedonal s'a inserìo stabilmente sul so solco.

Dopo un fià de ani, el pónte scominsia a prexentar problemi statici, par ła debółesa de alcuni pónti de ła strutura, e 'ntel periodo fasista el prexentava oramai preocupanti ségni de deperimento e coroxión. Spetando che un novo pónte in piera fusse costruìo, par el qual gera stà indito un concorso, vinto dal progeto dei architeti Torres e Briazza, xe stà costruìo in sołi 37 xorni un pónte provixòrio in łegno progetà da Eugenio Miozzi (1889-1979), che gera stà 'verto al pùblico el 15 febraro 1933 e che, vista ła so sołidità, no xe stà più sostituìo.

El łegno del pónte gà avùo bixogno tutavia de 'na manutensión continua e costoxa, e 'ntel 1986 xe stada necesarìa ła total sostitusion dei ełementi in łegno, co' l'inserimento de archi metałici in grào de rèxer mègio ła strutura.

Progeto de ricostrusion[canbia | canbia sorxente]

'Ntel 2009 el Comun de Venesia gà publicà el bando de gàra par l'afidamento de ła sponsorixasión, atraverso el quało se intende arivar a un progeto de ricostrusion (finansiàda dal sponsór) del pónte steso, mantengnìndo però, ła strutura metałica portante; ła parte in łegno invese vegnarà rifata co' altri materiałi. El pónte sarà acesibiłe patòco, ai diversamente abiłi.

Ła sielta de 'na ricostrusion xe stàda detàda dai strabondànti còsti de manutensión, ordenària e straxordenària, che ła strutura in łegno richiede.[1]

Note[canbia | canbia sorxente]

  1. (IT)Il Gazzettino - 23 disenbre 2008

Bibliografia[canbia | canbia sorxente]

Giorgio Bellavitis: Itinerari per Venezia. Editoriale L'Espresso, Roma 1980.

Voxe łigàe[canbia | canbia sorxente]

Gałaria de somegie[canbia | canbia sorxente]

Altri progeti[canbia | canbia sorxente]