Céxa de Santa Maria Zobenigo

Da Wikipedia, l'ençiclopedia libara.
Va a: navigasion, serca
Sto articoło el xe scrito in venesian
Cexa de Santa Maria Zobenigo
Ła fasada
Ła fasada
Locałità Venesia
Coordinae

45°25′57″N 12°19′58″E / 45.43259, 12.33284

Rełijon Catołéga
Tipo Céxa
Diocexi Patriarcà de Venesia
Stiłe architetonego baroco

Coordinate: 45°25′57″N 12°19′58″E / 45.43259, 12.33284

Ła céxa de Santa Maria Zobenigo (Céxa de Santa Maria del Zegio), xe un logo de culto catołico situà nel centro de ła sità de Venesia, 'ntel sestièr de San Marco.

Storia[canbia | canbia sorxente]

Segondo łe informasion rancuràe dai antighi studioxi, ła céxa sarìa stàda costruìa 'ntel X secoło da ła famegia lubanico o Giubenico (da cui riva el nome de Zobenigo) forse co' el concorso dei Erizzo, dei Barbarigo e dei Semitecolo. No xe segura gnanca l'eresion a parochiàl, che in ùltima podarìa risałìr a l'XI secoło. Ła gavea giurisdision so nùmaroxe filiałi (San Moisè, San Fantin, San Maurisio, San Beneto, Sant'Anzoło, San Vidal, San Samuel, San Gregorio, San Vio, Sant'Agnexe, San Trovaso, San Barnaba e San Rafael.

Durante łe sopresion napołeoneghe gà avùo a łe so dipendense San Vidal, San Maurisio e San Fantin ma dal 1967 ła céxa xe retoriàl dipendendo da San Moisé[1]

Descrision[canbia | canbia sorxente]

Costruìa da nòvo 'ntel 966 e 'ntel 1105 a cauxa de vari incendi, ła sièra atual s'à avùo drìo el restauro capità 'ntel 1680[1].

Fasàda[canbia | canbia sorxente]

L'interno de ła céxa xe òpara de l'architeto Giuseppe Sarti da Morcote, caolaoro del baroco. Ła xe costituìa da 'na serie de nìcie co' statue e basoriłievi intervałàe da cołone ioniche (fàsa inferior) e corinsie (fasa superior). Ła statua ne ła nìcia sentràl del segondo ordene, rafegurante Antonio Barbaro sul sarcofago, xe stàda atribuìa al scultor fiamingo Giusto Le Court mentre łe quatro statue dei so fradèłi xe atribuìe al so arlèvo el todesco Enrico Merengo. Łe nùmaroxe vitorie nei penàci e i Atlanti xe atribuìi a Tommaso Rues.

Ła fasàda de ła céxa xe stàda definìa da John Ruskin co' ła fasàda de ła céxa de San Moisé 'na Manifestasion de insołènte esendo ste qua dedicàe escluxivamente a ła cełebrasion de do famegie e non de Dio.[2]

Interno[canbia | canbia sorxente]

Ła céxa drento gà 'na navàda ùgnoła co' tre capèłe laterane retangołari par banda. L'abside, logàda so'l lai oposto rispèto a l'intràda, xe anca staltra a pianta quadra e ła xe covèrta da volta a stèła. Su l'altèr maxor, so' łe bande del tabernàcoło, ghe xe do sculture rafeguranti l'Annunciazione òpare de Enrico Merengo.

Atraverso un àndio fra ła prima e ła segonda capèła de drèta se riva ne ła Capèła Mołìn, co' a sànca ła tèła Madonna col Bambino e San Giovanni, l'ùgnoło dipinto de Peter Paul Rubens conservà a Venesia, a l'ingrèso de ła capèła ghe xe San Vincenzo Ferreri de Giambattista Piazzetta e Giuseppe Angeli (1750).

Ne ła segonda capèła de drita, po', sora l'altèr, ghe xe ła statua de San Gregorio Barbarigo òpara de Giovanni Maria Morlaiter.


Organo a cane[canbia | canbia sorxente]

So l'anpia cantoria łignea logàda so' ła parède fondàl de l'abside trova longo l'organo Mascioni opus 321, costruìo 'ntel 1914. El strumento a do tastadùre e pedałiera e a trasmision pneumadega, xe contegnùo in una scatòła scolpìa ricamente e tramexàda in tre canpàe da quatro cołone grande de stìl corinsio. Eco qui soto ła conpoxision fonega

Prima tastadùra - Grand'Organo
Repién
XV 2'
Prinsìpal 16'
Prinsìpal 8'
Otava 4'
Dolse 8'
Cornéto
Segonda tastadùra - Espresivo
Spontón 8'
Vioła 8'
Concerto viołe 8'
Flauto 4'
Pedàl
Contrabaso 16'
Armonico 8'
Union e acopiamenti
Union I-P
Union II-P
Union II-I
Grève II-I
Alta II-I

Bibliografia[canbia | canbia sorxente]

  • Martin Gaier, Facciate sacre a scopo profano. Venezia e la politica dei monumenti fra Quattro e Settecento. Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, ISBN 88-88143-14-9.

Note[canbia | canbia sorxente]

  1. 1,0 1,1 Informazioni dal Sistema Informativo Unificato per le Soprintendenze Archivistiche.
  2. John Ruskin,Le pietre di Venezia. Mondadori, Oscar classici 2000. ISBN 88-04-47677-X


Altri progeti[canbia | canbia sorxente]


Łigadùre foreste[canbia | canbia sorxente]